Yoruldum…
Sürekli mutsuz bir ruh hali içinde olmaktan, içimdeki ümit parçacıklarının geriye dönmemelerinden, her şeyi kafama takmaktan ve sorgulamaktan, çevremdeki herkesin büyük ya da küçük bir sürü sorunu varken benim hiçbir şeyim olmadığı halde niye peki diye düşünmekten, bozuk bir plak gibi son günlerde sürekli geriye sarmaktan, hiç huyum olmadığı halde geçmişle yüzleşmelerimden, belki de pişmanlıklarımdan, gelecekle ilgili de umutsuzluklarımdan, sürekli kendime bu işkenceyi yapmaktan çok yoruldum. Son zamanlarda ağır geliyor her şey. En acı tarafı da tüm bunların tek bir çaresinin kendim olduğunu bilmek, beklemek tüm bunlar geçecek diye. Biliyorum geçecek bu durum ve ben gülerek okuyacağım bu satırları…